دل ادما مثل یه جزیره ست مهم نیست که کی برای اولین بار وارد این جزیره میشه مهم کسیه که هیچ وقت از این جزیره بیرون نمی ره

هرگز از گذشته ی کسی که خیلی دوستش داری چیزی نپرس

((تا که پرسیدم ز منطق عشق چیست در جوابم این چنین گفت و گریست

لیلی و مجنون همه افسانه است عشق تعبیری ز زهرا وعلی ست))

هیچکس  نمی تونه به دلش یاد بده که نشکنه اما من به دلم یاد دادم وقتی شکست لبه ی تیزش دسته اونی رو که شکسته نبره

اموختم که زندگی سخت است اما من از ان سخت ترم

ما در هیچ سر زمینی زندگی نمی کنیم منزل حقیقیه ما قلب کسانی است که دوستشان داریم

گاهی اونقدر غرق ارزو هستی که فراموش می کنی ارزوی کسی هستی

((بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست 

     در حمل بار غصه ات با شوق شرکت شرکت می کنم))

 


 

نوشته شده توسط الهه آسمان در شنبه هجدهم اسفند 1386 ساعت 17:55 موضوع | لینک ثابت